Aleksander Gierymski W altanie (1882)

„W altanie” (1882) to jedno z reprezentatywnych dzieł Aleksandra Gierymskiego, w którym artysta subtelnie łączy realizm z wnikliwą obserwacją towarzyskiego życia epoki. Scena rozgrywa się w ogrodowej altanie, gdzie grupa osób – zapewne z zamożniejszej warstwy miejskiej – spędza czas na rozmowie i wypoczynku. Gierymski z niezwykłą dbałością oddaje detale strojów, mimikę twarzy oraz otaczającą roślinność.

Obraz urzeka przede wszystkim klimatem letniego popołudnia, który artysta podkreśla delikatną paletą barw i grą światła, wpadającego do altany. Reprodukcja pozwala dostrzec, jak Gierymski, jeden z głównych polskich realistów, łączy szczegółowość przedstawienia z nastrojowością chwili. Przestrzeń pod altaną nabiera w ten sposób zarówno lekkości, jak i wyrafinowania. „W altanie” stanowi jednocześnie zapis obyczajów i atmosfery towarzyskiej końca XIX wieku, stanowiąc ważny punkt w dorobku malarza i doceniany przykład jego wrażliwości na realia codziennego życia.